WSPOMNIENIA O JANINIE

Bez przesady można stwierdzić, że Janina była ojcem i matką grupy Familia. Oczywiście, z racji swej choroby nie wszystko mogła robić osobiście, jednak miała dość inicjatywy oraz wytrwałości, jak również wystarczającą ilość osób wspomagających, aby powołać do życia tak skomplikowany twór, jakim jest oficjalnie zarejestrowane stowarzyszenie. Od samego początku Janina tym żyła. Niemniej jednak pomysł na grupę Familia zrodził się z buntu. Janina miała wówczas sporo zastrzeżeń co do sposobu, w jaki sprawy działy się w grupie Klika, z której ”wypączkowała” Familia. Zwłaszcza podczas obozów. I właśnie z tego buntu i z tej niezgody zrodził się pomysł na własną grupę, w której wszystko miało być inaczej. Lepiej.

Janina miała podziwu godną zdolność przyciągania ludzi. Za jej czasów przez grupę przewijało się wiele osób. Oczywiście niektórzy byli dość krótko i szybko znikali, ale i tak ruch był duży. Janina jakoś potrafiła do nich docierać, potrafiła ukazać im sens pomagania osobom niepełnosprawnym, sprawiać, że czuli się potrzebni. Na swoim przykładzie uczyła ich, jak nie bać się osoby całkowicie niesprawnej, siedzącej na wózku i bezradnej. Czasem w tych swoich przemowach bywała śmiesznie patetyczna, ale ponieważ była szczera, chwytało to ludzi za serca. I wielu zostawało.

Wszystkich nowo przybyłych uczyła i testowała u siebie. Jeśli nowicjuszowi entuzjazm nie minął i okazał się przydatny, kierowała go dalej, do innego chorego. Jej dom był dobrym „poligonem”. Wszyscy czasem lubimy poużalać się nad sobą, ponarzekać, jacy to jesteśmy nieszczęśliwi i jaką mamy trudną sytuację. Jednak głęboki sens stwierdzenia „trudna sytuacja” niektórzy poznawali dopiero u niej. Janina była bardzo mało sprawna i praktycznie we wszystkich czynnościach dnia codziennego wymagała pomocy. Ale nie to było najlepsze. Otóż mieszkała ona samotnie ze swoją mamą, która była jeszcze mniej sprawna. „Babcia” – bo taką ksywkę miała wśród odwiedzających – nie mówiła, nie chodziła, cały dzień tylko siedziała w fotelu, czasem nie mając siły nawet wodzić oczami za otoczeniem. A po południu i na noc, kiedy pielęgniarki szły już do domu, Janina teoretycznie zostawała z nią sama i musiała mieć na nią oko. Teoretycznie, bowiem na popołudnia zawsze jednak ktoś z wolontariuszy przychodził.

I właśnie pomimo tej arcytrudnej sytuacji własnej, Janina potrafiła mieć baczenie nie tylko na swój dom i jego sprawy, ale także znaleźć siłę i chęci by pomagać innym. Wiele osób z tamtego okresu ma jej coś do zawdzięczenia. Zawsze była uparta i w tej swojej upartości zaradna. Kto miał możliwość poprzebywać z nią trochę dłużej, szybko poznawał jej życiowe credo, jak to trzeba „brać byka za rogi”, co oznaczało, że trzeba wychodzić trudnościom naprzeciw, że nie wolno się poddawać i załamywać. Taką swoją postawą często dodawała odwagi innym niepełnosprawnym.

Zawsze też gorliwie wykonywała swoje ćwiczenia fizyczne. Mimo, że zmęczona i zasapana, dokańczała jednak swoją „drugą serię”. Nie odpuszczała pod byle pretekstem. Nawet jeśli przyszedł gość, przeważnie musiał poczekać, aż Janina skończy ćwiczyć. Była twarda, chociaż za taką się nie uważała. O sobie mówiła, że jest wrażliwa i uczuciowa. I tylko dzięki ludziom, którzy ją otaczają może robić to, co robi. Nawet jeśli było w tym trochę prawdy, to przecież i tak to Janina pokazywała drogę i sprawiała, że ludziom się chciało. Organizowała obozy, szukała darczyńców i sponsorów, moderowała życie w Familii. Uwielbiała „załatwiać sprawy”, pisać pisma i w ogóle grzebać się w papierach. Dopóki nie usiadła na wózku, pracowała bowiem jako urzędniczka, co pozwoliło jej lepiej rozumieć meandry duszy pracownika biurowego tamtego okresu. Dzięki temu sporo rzeczy potrafiła załatwić przez telefon.

Myliłby się jednak ten, komu by przyszło do głowy, iż był to wcielony anioł. Potrafiła zaleźć za skórę zarówno swoim jak i obcym. Nie tylko wspomnianym urzędnikom, z którymi potrafiła wykłócać się namiętnie, ale i niektórym pielęgniarkom PKPS-u. Te, które przychodziły i patrzyły „czego by tu nie zrobić”, szybko przekonywały się, że w tym domu taka strategia nie przejdzie. Swoje usłyszeli też urzędnicy wspomnianej firmy. Potrafiła temu i owemu powiedzieć do słuchu. Twarda z niej była negocjatorka i nieustępliwa wojowniczka. Nawet niektórzy w Familii nie mieli z nią łatwego życia.

Niemniej wypracowane przez nią wzorce działania, w większym lub mniejszym stopniu przetrwały w grupie do dzisiaj. Nie była ideałem, ale niewątpliwie miała charyzmę, potrafiła i chciała robić coś dla innych. Umiała przyciągnąć i zorganizować ludzi, co zaowocowało powstaniem grupy Familia. Przez długi czas to właśnie ona była główną lokomotywą, dzięki której struktura powstała, okrzepła, a potem mogła zacząć działać już samodzielnie, bez niej w roli głównej. Dzisiaj także jest w grupie sporo osób, które z dużym poświęceniem i wielkim sercem działają dla dobra innych, ale to Janinie zawdzięczamy, że możemy cieszyć się swoją obecnością i wykorzystywać pozytywny potencjał w szlachetnym dziele pomagania niepełnosprawnym.

Dziękujemy Ci Janina. Byłaś dobrym człowiekiem. Miałaś ciężkie życie, ale pomimo osobistego cierpienia potrafiłaś znaleźć w sobie siłę i chęci, by w tym cierpieniu ulżyć innym, sobie podobnym. Niech ten krótki tekst będzie podziękowaniem dla Ciebie, za wszystko co dobrego zdarzyło się w ramach grupy Familia od początku jej istnienia aż do dzisiaj.

(Adam)